บทที่ 5 ถ้าเป็นคุณ...ฉันโอเค
เธอไม่รู้จักเขา การมีความสัมพันธ์กับคนแปลกหน้าไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย...อย่างน้อย ๆ เธอจะต้องเสียใจเมื่อร่างกายและสติกลับมาครบสมบูรณ์
หญิงสาวควรเก็บความภาคภูมิใจของตัวเองไว้มอบให้กับผู้ชายที่รัก ไม่ใช่คนแปลกหน้าแบบเขา
“คุณต้องตั้งสติ อย่าทำอะไรที่ตัวเองจะต้องเสียใจภายหลัง คุณไม่พร้อมรับความเสียใจแน่”
“ฉัน...ฉันพร้อม” ต่อให้เขาบอกให้ตั้งสติ และต่อให้เธอพยายามแล้ว แต่ก็เหมือนมันช่างยากเย็น พอไม่ได้โดนน้ำ ในตัวก็เหมือนจะร้อนยิ่งกว่าเดิม ยิ่งต้องการ...มากขึ้น
ใช่ว่าเธอจะไม่มีสติ แต่เธอตัดสินใจแล้ว แค่ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ก็พอ ที่เหลือเธอจะรับผลลัพธ์เอง “ฉันพร้อม แค่ผ่านคืนนี้ไป จะเป็นยังไงก็ช่าง”
“แน่ใจเหรอ?”
“ฉัน...แน่ใจ” เสียงนั้นคล้ายมีความลังเลเล็กน้อยทว่ามือเล็กกลับลูบไหล่แผ่นอกของเขาราวกับต้องการปลุกสัญชาติญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นเพื่อให้เขาไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ ธารณ์ธรรศถอนใจหนัก ๆ เขารู้ว่าคนตรงหน้าทรมาน และอยากจะผ่านความทรมานนี้ไป แต่อีกใจก็ยังคงมีความหวาดกลัวเจือปน
เธอไม่ได้พร้อมจริง ๆ แม้แต่น้อย...แล้วกล้าดียังไงมาปลุกเสือหลับอย่างเขา
ชายหนุ่มส่ายหน้าให้พร้อมกับดึงมือนุ่มนิ่มนั้นออกห่างจากตัว แม้ว่าเขาจะเห็นใจในความทรมานของคนตรงหน้า แม้ว่าสัมผัสจากหญิงสาวจะทำให้เขาเผลอไป แต่ถ้าเขาหลับหูหลับตา เอาความต้องการเป็นที่ตั้ง ผลลัพธ์มันย่อมทรมานมากกว่า “ฟังนะ เราไม่รู้จักกัน มันไม่ควรเกิดขึ้น”
“คุณไม่เคยมีความสัมพันธ์กับคนไม่รู้จักเหรอ?”
“ถามแบบนี้ก็แสดงว่าพอรู้ ว่าผมก็ไม่ใช่คนดีอะไร ยังจะอยากให้ผมช่วยเหรอ” ชายหนุ่มส่ายหน้าอีกครั้ง เขาไม่ปฏิเสธว่าสำหรับเขาความสัมพันธ์ทางกายกับคนแปลกหน้ามันก็เคยมี แลกเปลี่ยนกันแล้วก็จบก็บ่อยครั้ง แต่นั่นย่อมไม่เหมือนกับตอนนี้ และไม่ใช่กับคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้
เขาไม่อยากซ้ำเติมฝันร้ายของเธอ
“ไม่กลัวผมเป็นฝันร้ายยิ่งกว่าไอ้เสี่ยนั่นเหรอ?”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง และเอ่ยบอก “ฉัน...รู้จักคุณ คุณเป็นทหาร ขอร้อง...ช่วยฉันหน่อย ฉันขยะแขยงรอยที่ไอ้เสี่ยนั่นมันทำไว้”
“ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรจากคุณทั้งสิ้น”
ร่องรอยตามข้อมือและรอยจ้ำที่ซอกคอถูกแสดงให้เห็นเป็นหลักฐาน แม้สุดท้ายเธอจะรอดพ้นจากเสี่ยหื่นกามมาได้ แต่มันก็ทิ้งร่องรอยความน่าขยะแขยงเอาไว้ ซึ่งเธออยากให้เขากลบร่องรอยของมัน
“ถ้าเป็นคุณ...ฉันโอเค”
“คุณนี่มัน...” ไม่รู้จะใช้คำไหนกับคนตรงหน้าจริง ๆ ธารณ์ธรรศถอนใจหนัก ๆ อย่างคนหาทางออกไม่เจอ สำหรับเขาไม่มีคำว่าเสีย มีแต่ได้กับได้ ซึ่งผิดกับเธอ ที่มีแต่เสียกับเสียแต่เธอกลับยังยืนยันคำเดิม
ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักความอันตรายของผู้ชายจริง ๆ
“งั้นก็เอาตามที่ตกลงก่อนหน้านี้แล้วกัน” เขาพยายามแล้วที่จะให้เธอได้คิดชั่งใจ แต่ในเมื่อสุดท้ายเธอยังยืนยันที่จะให้เขาช่วยเหลือด้วยการกระทำที่มันมากไปกว่าการพาเธอไปแช่น้ำเย็น ๆ เขาก็ไม่สามารถนิ่งนอนใจไปได้...ก็ใช่ว่าเธอจะไม่ก่อกวนอารมณ์เขาเสียเมื่อไหร่
ยิ่งเปียกน้ำจนเห็นสัดส่วนได้ชัดเจนแบบนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่...เป็นผู้หญิงที่ไม่ต้องเข้าใกล้ ก็ปลุกสัญชาติญาณดิบของผู้ชายได้ง่าย ๆ เลยล่ะ
แต่...
“บอกไว้ก่อนนะ ถ้าคุณปลุกเสือที่หลับให้ตื่น ไม่มีทางที่มันจะจบระหว่างทาง ถ้ายังลังเล รีบยกเลิกตั้งแต่ตอนนี้ เพราะถ้าเกิดผมถอดเมื่อไหร่ ต่อให้คุณต้องการหยุด...ผมก็ไม่หยุด”
ถ้อยคำนั้นเป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย แต่ณรชญาก็ไม่ได้หวั่นใจจนแสดงความลังเลใด ๆ อีก ความทรมานที่กำลังเล่นงานทำให้เธอไม่อาจรอช้าได้ หญิงสาวยืดตัวขึ้นประกบริมฝืปากทาบทับบนริมฝีปากอุ่นร้อนของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว...แค่คืนนี้ไม่ต้องทรมานและหวาดกลัวก็พอ
“ได้โปรด...ช่วยแทนที่ฝันร้ายและทำให้มันเป็นค่ำคืนที่ดีให้ฉันนะคะ”
คำพูดนั้นมาพร้อมกับมือคู่เล็กที่เอื้อมมาจับแขนของเขาไปวางบนลำคอขาวที่มีรอยจ้ำเล็ก ๆ ธารณ์ธรรศมองตามมือนั้นก่อนจะเลื่อนมือนั้นขึ้นมาแนบใบหน้าหวานที่มีร่องรอยแดงอยู่
“ผมไม่รู้ว่าจะแทนที่ฝันร้ายของคุณได้มั้ย แต่ผมจะพยายามให้ดีที่สุด”
ร่องรอยบนใบหน้าและลำคอบอกให้เขาตระหนัก ว่าสิ่งที่หญิงสาวต้องการลบออกมันเลวร้าย และเขาต้องทะนุถนอมและอ่อนโยนให้มาก และยิ่งไปกว่านั้น คืนนี้...เขาต้องทำให้คนตรงหน้ามีความสุขที่สุด จนลบลืมฝันร้ายนั้นไปให้ได้
ธารณ์ธรรศขยับเข้าใกล้ร่างเล็ก มือสองข้างยกมาประคองใบหน้าของหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะประกบจูบแผ่วเบา ชักจูงให้หญิงสาวหลงไปกับรสจูบจนหลงลืมความทรมาน และเปลี่ยนเป็นการทรมานที่แสนหอมหวาน
แม้ณรชญาจะอยากให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็วเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องทรมานกับฤทธิ์ยา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอชอบการกระทำอันเชื่องช้าของชายหนุ่มและหลงลืมความทรมานไปได้
ชายหนุ่มปรนเปรอหญิงสาวอย่างเนินนาบ ความรู้สึกที่ไม่เคยพบพาน ความวาบหวามที่ไม่เคยรู้สึกพุ่งเข้าเล่นงานณรชญาครั้งแล้วครั้งเล่าและหลงใหลไปจนถอนตัวไม่ขึ้น
คืนนี้...ดีกว่าที่คิด
